Reality check

Deze foto lijkt een heel normale foto van Sinne in het tuincentrum. Maar schijn bedriegt! Want dit bezoekje aan het tuincentrum was voor ons een echte mijlpaal.

Geschreven door: Simone

Eindelijk, na heel veel oefensessies, liep Sinne rustig met ons mee door het tuincentrum. Zonder getrek aan de lijn, zonder een tong die half op de grond hing van opwinding. Maar mét oogcontact, rust, kalmte en zelfbeheersing. Sinne is nu zo’n 20 maanden oud en dit is ons verhaal.

ONZE KEUZE VOOR EEN AUSTRALIAN LABRADOODLE Sinne is onze eerste hond en is een mini Australian Labradoodle. Waar de Labradoodle een mix is van de labrador en de poedel, is de Australian Labradoodle een kruising tussen Poedel, Labrador, Amerikaanse/Engelse Cocker Spaniël, Ierse Water Spaniël, en Curly Coated Retriever. Ze staan bekend als slim, aanhankelijk, zachtaardig en zeer goed trainbaar (hulphondkwaliteiten). De Australian Labradoodle leek ons de perfecte eerste hond. Onze voorkeur had een teefje, maar het nestje bestond uit alleen maar uit reutjes. En omdat we ons zo verheugd hadden op een puppy uit dit nestje, besloten we daar verder niet moeilijk over te doen.

IDEAALBEELD Mijn partner en ik hebben beide geen ervaring met honden vanuit huis. En eerlijk is eerlijk, ook ik was zo’n doodle baasje met verwachtingen en een ideaalbeeld. Ik wilde graag een makkelijk hondje die ik overal zo mee naartoe kon nemen. Een echte knuffelkont, die rustig gaat liggen als je eens op visite gaat. Zo zijn doodles toch, de perfecte gezinshond? Ik wilde vooral (voor mij) leuke dingen met de hond doen zoals naar het strand, mee op vakantie, fietsen of het terras op. En oh ja, netjes aan de lijn lopen: hoe moeilijk kan ’t zijn? Met een paar puppytrainingen komen we er vast wel.

HOOGGEVOELIG? Over het algemeen hebben wij heel veel mazzel gehad met Sinne. Hij is heel goed trainbaar, kan alleen thuis zijn, vindt mensen (jong en oud) geweldig, kan goed loslopen, blaft weinig, is rustig aanwezig in huis. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar zoals ieder hondje heeft ook Sinne wel iets. Vanaf dat Sinne bij ons is komen wonen is Sinne altijd al een hondje geweest die gevoelig was voor prikkels. Als kleine pup vond hij maar heel moeilijk uit zichzelf de rust in huis. Gelukkig ging dat vrij snel goed toen we de bench en de ren loslieten. Toen Sinne ietsje ouder werd wilden we Sinne ook wel eens mee op visite nemen. Sinne is in oktober 2024 bij ons komen wonen dus in december kwamen er ook veel feestdagen en verjaardagen aan. We vonden het lastig hoe we hiermee om moesten gaan. We lieten hem nog geen uren alleen. Dus we besloten: hij ging maar gewoon mee. Het leven gaat ook door en hij moet er ook maar aan wennen, toch?

Toch bleek dit in de praktijk veel lastiger dan gedacht. Voor een klein hondje is alles, maar dan ook echt alles nieuw. Hij kent de regels niet in een ander huis. Je kunt het vergelijken met een klein kind dat op visite gaat. Overal aanzitten, testen wat wel en niet mag. Continu blijven rondlopen. Niet rustig willen liggen. Ook al gaven we hem iets te kauwen, zodra hij het op had ging hij weer. Dit kostte ons zóveel energie dat we in de beginperiode ook wel na een halfuur weer buiten stonden, terug naar huis. Soms ook wel eens huilend in de auto op de terugweg, weer een ‘’mislukte’’ poging. Waar waren wij in hemelsnaam aan begonnen? En zou dit voor altijd zo blijven? Wanneer kregen we ons eigen leven weer wat terug?

‘’Soms zat ik huilend in de auto na weer een mislukte poging’’.

GEFAALD Gelukkig kon Sinne al vrij snel goed alleen thuis blijven wat ons meer ademruimte gaf. We kozen er hierdoor ook wel eens voor om Sinne thuis te laten. Dat bespaarde hem de stress en ons de vele energie. Was dit wat wij er van verwacht hadden? Nee, absoluut niet. We dachten dat we hadden gekozen voor een makkelijke, aanhankelijke, lieve, slimme rustige hond. En ondanks dat Sinne thuis samen met ons echt de liefste was, voelde het toch als een soort ‘’falen’’ dat Sinne zoveel moeite had met vreemde omgevingen. Ook vond het enorm lastig richting mijn omgeving, om toe te moeten geven aan het feit dat mijn hond nog niet kon tegen nieuwe drukke vreemde omgevingen.

TRAINEN, TRAINEN EN NOG EENS TRAINEN Maar: daar was mijn lieve, geduldige, betrouwbare en ervaren hondentrainster Ester. Die mij er vaak genoeg op wees dat het opvoeden meer tijd nodig had. Dat ik het opvoeden van Sinne niet moest zien als eindsprint, als race. Dat ik in mini stapjes moest denken. Dat ieder ienie mienie stapje een overwinning is. Niet beginnen op het terras, maar binnenshuis op een badmatje. En elke dag blijven trainen, korte sessies, blijven volhouden. We bleven volhouden en wij volgden nog vele trainingen bij haar. Puppycursus, jonge hond 1, jonge hond 2, de ‘’zen’’cursus. Sinne was bij de hondenschool altijd voorbeeldig en hij pakte oefeningen soms eerder op dan wijzelf. De maanden verstreken.

HIJ MOET HET MAAR LEREN, TOCH? Ondanks dat we het ons heel veel energie kostte om met Sinne het terras op te gaan en met hem naar nieuwe (stadse) omgevingen te gaan, hebben we deze situaties toch regelmatig opgezocht. Want, hij moest het toch leren? Op het terras zat ik allesbehalve relaxt. De lijn had ik strak vast. Goed begrenzen, dacht ik. Voertjes paraat. Opletten op de omgeving, hopend dat er geen andere hond dichtbij of naast ons zou komen. Want, dan zou Sinne flink blaffen. Sinne bleef vaak lang staan. Je zag zijn koppie gaan. Alle prikkels nam hij intens in zich op. Minimaal een halfuur bleef hij staan. Ah, hij gaat eindelijk liggen. En dan ineens, weer een deur open met nieuwe gasten. Sinne weer paraat. Weer willen rondlopen. Strak aan de lijn houden. Wat zullen andere mensen ook wel niet denken? Tot overmaat van ramp komt er een andere hond binnen. Sinne springt op, blaft enorm en vliegt zo met zijn pootjes in de drinkbak die hij van het restaurant heeft gekregen. De hele vloer nat. Ik had het Spaans benauwd. We dronken gauw onze koffie op, betaalden en we gingen er weer vandoor. Het was weer genoeg. Zuchtend zei ik tegen mijn vriend: ‘’Zal dit ooit anders worden?’’

Om nog maar te zwijgen over onze bezoekjes aan het tuincentrum of de stad. We hoefden de auto maar uit te zetten en daar begon het feest al. Piepen want hij wilde als een gek de auto uit. En dan, sprintje trekken richting de ingang. Als een jekko hangend in het tuigje, voor in de lijn. Trekken, trekken. Onbereikbaar. Onvoorspelbaar. Bij mij opspringen. Het was veel voor ‘m, dat merkte je aan alles. Deden we hier nu wel goed aan? Of was dit meer voor ons eigen plezier?

EEN STAPJE TERUG Toch voel ik tot op de dag van vandaag nog steeds de wilskracht om door te blijven oefenen met Sinne, op zíjn eigen tempo. We zijn sinds april dit jaar weer begonnen op een lager pitje. Weer geoefend op het kleedje binnenshuis. Heel rustig zijn we aan het uitbreiden naar de parkeerplaats. Later gaan we naar het kleine winkelcentrum hier in de buurt. Prikkels kijken en daarbij de neutrale emotie belonen. Voor ons eigenlijk gevoelsmatig weer heel wat stappen terug, maar hopelijk gaan we straks dubbel zoveel stappen vooruit. Ik neem Sinne nu elke week eventjes mee naar mijn ouders. Dat gaat al heel goed en daar geeft hij zich sinds een paar weken heerlijk neer. Kijk eens deze foto hieronder, is het geen snoesje?

Verder probeer ik elke week een kort bezoekje aan het tuincentrum te brengen met Sinne. Afgelopen dinsdag op Bevrijdingsdag ging dit zo ontzettend goed. We konden de winkel door met een slappe lijn. Voor de eerste keer in 20 maanden. Er kon zelfs nog een ‘’zit’’ en ‘’blijf’’ van af voor deze kleurrijke foto. Dit geeft mij echt het gevoel dat we op het juiste pad zitten. Het opvoeden van een hond is, zoals ik het ervaar, continu balanceren en het gaat niet altijd in één rechte lijn omhoog. Maar met pieken en dalen. En daar moet je als baasje in meebewegen, anders ga je over de grenzen van je hond heen. Dit kost heel veel tijd, energie en geduld.

Als je tot hier de moeite hebt genomen om ons verhaal te lezen, dan wil ik je daar enorm voor bedanken! Ik hoop dat ik je zo een realistisch beeld heb kunnen geven van hoe het er ook aan toe kan gaan. En dat niet alles maakbaar is of in één keer perfect gaat.

Liefs,