Wat als je hond nooit alleen zal kunnen zijn?
Je leest het goed, wij zijn gestopt met trainen.
Wanneer je ons al langer volgt weet je wellicht al dat wij, sinds dat Moos als pup bij ons kwam, strubbelen met verlatingsproblemen. Moos kan niet alleen zijn. Nooit. Geen minuut, geen halve minuut, eigenlijk geen seconde. Read that again. Géén seconde. Nooit.
En heel bewust hebben wij er nu voor gekozen dat dit wellicht altijd zo zal blijven.
Geschreven door: Jantine
De eerste signalen - een pup die niet alleen kan zijn
Deze eerste alinea komt uit DOODLES. magazine. Al gelezen? Scroll verder naar de volgende foto.
Zoals elke nieuwe puppy eigenaar begonnen ook wij vol enthousiasme met het oefenen van het socialiseren van Moos, haar zindelijk maken en ook met het alleen thuis leren zijn. Met kleine stapjes moet het uiteindelijk wel goed komen lees je overal. Eerst even naar de keuken lopen, dan naar boven, gewoon even vuilnis wegbrengen en ga zo door. Al snel werd duidelijk dat dit voor Moos niet werkte.
Zodra ik uit zicht was raakte Moos in paniek. Eerst zacht piepen, daarna huilen, dan blaffen; niet boos of uitdagend, maar echt pure angst. Het was het soort blaf dat je tot in je hart voelde. Haar kleine lijfje stond dan stijf van spanning en haar ogen werden echt groot van paniek. Ik kon dat niet aanzien of aanhoren.
We probeerden alles wat de boeken en trainers adviseerden: benchtraining met het deurtje open, dan dicht, dan weer open. Een puppy ren erbij of toch alles maar weghalen. De radio aan, de radio uit. Even de trap oplopen, even in de tuin staan.
Maar zodra ze me niet meer kon zien, brak de paniek los. Al snel merkte ik dat Moos voortdurend op mij gericht was. Als ik opstond, stond zij ook op. Ze was voortdurend alert. Alsof ze elk moment bang was om mij kwijt te raken. Het verschil met mijn man was in het begin nog groot, mijn man kon op goede dagen zelfs een boodschap in de supermarkt doen die aan de overkant van de straat is. Het is hem enkele keren gelukt een uur weg te zijn terwijl Moos alleen thuis was. Op die dagen was ik bijvoorbeeld op mijn werk en was het afscheid niet op mij gericht. Ook dit veranderde door de tijd helaas naar hetzelfde gedrag naar hem toe. Sinds wij met gedragstherapie zijn gestart is het juist verergerd bij mijn man en kunnen wij hierdoor beide niet meer uit haar zicht zijn.
Gedragstherapie en nog veel meer...
Gedragstherapie, benchtraining, positieve bekrachtiging, routines, rustgevende muziek, zelfs medicatie in de vorm van anti-depressiva. We schakelden specialisten in in het ziekenhuis zoals de orhtopeed en probeerden alternatieve therapieën zoals acupunctuur en Bachbloesems. Ik was bereid alles te doen, als het haar maar zou helpen.
Maar niets hielp ons en Moos in de afgelopen jaren. Geen enkele methode gaf Moos het vertrouwen dat ze alleen kon zijn. Elke poging eindigde in hetzelfde: blaffen, janken en paniek. Het idee dat Moos weleens nooit alleen zou kunnen zijn werd steeds meer een realiteit waaraan wij langzaam gingen wennen.
Commitment
Wat veel mensen misschien niet weten: wanneer je aan een verlatingsangsttraject begint ga je een levenslang commitment aan.
'JE LAAT JE HOND NOOIT MEER ALLEEN'.
Dit commitment zijn wij ook aangegaan toen Moos rond 8 maanden oud was, toen wij voor het eerst aan de slag gingen met een gedragstherapeut. Daarvoor lieten wij Moos al nooit alleen omdat het simpelweg niet ging. Heel soms lieten wij haar blaffen als we snel een boodschapje moesten doen aan de overkant van de straat, voor maximaal 5 minuten. Eenmaal gestart met gedragstherapie mag je je hond nooit meer alleen laten. Dit hebben wij ook nooit meer gedaan, voor nog geen minuut.
Maar hoe doe je dat dan? Is er dan altijd iemand bij Moos?
Het simpele antwoord is: ja. Er is altijd iemand bij Moos.
Maar hoe doe je dat dan?
Mijn man en ik werken met een strakke gezamenlijke online agenda en kunnen nooit spontaan iets ondernemen. Even snel een boodschap doen of een pakketje wegbrengen, je auto voltanken of afval wegbrengen, alles moet in overleg of gepland worden. Sporten, werken, uitjes met familie of vrienden, met alles houden wij rekening met Moos. Er is eigenlijk altijd maar 1 vraag: 'hoe doen we het met Moos?'. De mensen die mij goed kennen zullen mij niet snel zonder Moos zien, ze zal altijd bij mij zijn als ik ergens verschijn, met uitzondering op mijn werk.
Inmiddels ben ik van baan veranderd en nog 'maar' 20 uur per week aan het werk, speciaal voor Moos. Op de dagen dat ik werk hebben wij oppas of is mijn man thuis. Mijn man werkt wisselende ploegendiensten en heeft dus ook onregelmatige weekenddagen. Deze combinatie vangt veel op waardoor er 3-4 keer per maand een oppas nodig is. Deze oppas is niet vanzelfsprekend en vraagt ook op dit moment weer de nodige uitdaging. Een tijdje hebben wij gewerkt met oproepjes op Facebook, waardoor tijdelijk een vaste oppas beschikbaar was. Helaas viel die ineens uit waardoor wij direct met een probleem zaten en ik op het punt stond mijn baan op te zeggen, want hoe dan? Moos kan niet alleen thuis zijn, het kan gewoon echt niet!
Op dat moment bleek hoe fijn de belangrijkste mensen in je leven zijn. Er kwam hulp vanuit hele lieve mensen die ik voor altijd dankbaar ben. Omdat dit geen vaste oppas is voor ons zijn wij toch weer op zoek gegaan naar weer een nieuw adres, je wilt het liefste 2-3 vaste mensen hebben waarop je kunt terugvallen waarbij je ook zelf nog eens je hond toevertrouwt. Inmiddels hebben wij nog een vast adres waar Moos regelmatig komt. Hier is een nieuwe uitdaging bijgekomen, daar logeert voorlopig ook een andere hond. Als er iets is waar Moos niet goed mee omgaat is het andere honden die ze niet goed kent. Dus ook de vaste basis van deze oppas is weer niet vast waardoor we op dit moment weer elke week een uitdaging hebben met het opvangen van Moos.
Intensief? Enorm. Regelmatig maakt het ons wanhopig omdat het alles is wat je niet had gedacht toen je een puppy in huis kreeg.
Toch maar weer trainen dan?
Moos is nu 2 jaar, een hele rustige en stabiele meid die geniet van haar leven als doodle. Ze eet goed, slaapt goed, rust goed en is echt een hele makkelijke hond. Zolang er maar iemand bij haar in de buurt is.
Een tijdje geleden bekroop mij het gevoel dat ik het nog een keer wilde proberen, het trainen weer oppakken. Met een andere gedragstherapeut, andere inzichten, misschien zou dit toch ineens iets opleveren.
Ik begon vol goede moed 3 - 4 weken geleden met een andere aanpak van trainen. De eerste stappen bestonden uit het 'los komen van Moos.' Ze mocht mij niet meer achtervolgen bij alles wat ik doe. In enkele dagen lukte het mij om dit te bereiken, wat de motivatie aanwakkerde om verder te gaan met trainen.
En toch geven wij het nu op.
Wat houd het trainen in?
Ik geef je graag een beknopte uitleg van de trainingen die daarna volgden, zodat jullie een beeld krijgen waarom het mij nu heeft opgebroken en waardoor wij besloten hebben om te stoppen.
Ons huis heeft een andere indeling dan gemiddeld. Wij leven op de 1e verdieping, dit zorgt ervoor dat wij altijd de trap af moeten voor wij weggaan, Alle manieren van weggaan zijn uitvoerig bekeken, het trainen is daarop afgestemd.
EEN GEMIDDELDE TRAINING
- Moos ligt ergens rustig, zonder contant met mij, tijdens de training moet dit ook zo blijven
- Opstaan, naar beneden lopen en direct weer naar boven lopen - gaan zitten
- Opstaan, naar beneden lopen en direct weer naar boven lopen - gaan zitten
- Opstaan, naar beneden lopen, 5 seconden wachten - naar boven lopen - gaan zitten
- Opstaan, naar beneden lopen en direct weer naar boven lopen - gaan zitten
- Opstaan, naar beneden lopen, 15 seconden wachten - naar boven lopen - gaan zitten
- Opstaan, naar beneden lopen, 30 seconden wachten - naar boven lopen - gaan zitten
- Opstaan, naar beneden lopen, 60 seconden wachten - naar boven lopen - gaan zitten
etc.etc.etc.etc.
Het doel? 30 minuten beneden kunnen zijn. Wanneer het zou lukken om 30 minuten beneden te kunnen zijn, dus in een andere ruimte dan waar Moos zich bevind, dan zouden we kunnen kijken of het naar buiten gaan ook opgepakt kan worden tijdens het trainen.
Je raad het misschien al - maar het lukt ons niet. Het lukt Moos niet om het vertrouwen te krijgen om boven te blijven liggen terwijl ik beneden in een andere ruimte ben. Ik ben dan niet weg, ik ben nog hoorbaar en aanwezig zelfs. Het lukt ons niet om dit uit te bouwen naar 10 seconden en naar meer. Een training duurde soms 30-40 minuten waarbij ik dan 15 seconden beneden kon zijn. En dit herhaalde ik 2-3 keer per dag soms. (Voorheen waren de trainingen anders ingedeeld. Over tijdsduur, herhalingen enzovoorts doe ik geen uitspraken en geef ik geen advies, dit altijd in overleg met een deskundige!)
Maar wat als je nu nog heel even volhoud? Stop je niet misschien iets te vroeg?
Nee, dit voelt voor mij echt als het juiste moment. Het trainen nam de afgelopen weken volledig de overhand in mijn leven, een impact die het ook al had tijdens ons eerdere traject. Je geeft de commitment, dus je houd je aan de trainingen. En als ik eerlijk ben speelde er nog een reden mee waarom ik het niet meer wil.
Ik denk dat ik het zelf niet kan
Ik voelde de laatste tijd een oneerlijk gevoel tegenover Moos. Zodra ik de trainingen deed zag ik dat Moos ontspannen was en het wel prima vond dat ik op en neer liep op trap. Daar zit inmiddels gelukkig het probleem ook niet meer en wij hebben dan ook echt wel vooruitgang geboekt,
Maar wanneer ik klaar was met trainen en weer stopte, wat dus ook in lichaamshouding aangaf dat Moos weer in contact mocht komen, was het eerste wat Moos altijd deed mij aanhalen. Ze wil dan zo graag op schoot zitten of liggen, mij knuffelen en likjes geven. Ik kreeg steeds vaker een knoop in mijn buik omdat ik het gevoel kreeg dat ze niet snapte wat ik van haar wilde. Bijna 2 jaar lang heeft ze nooit alleen hoeven zijn. Heeft ze nooit de rug toegekeerd gekregen van mij en was ze altijd welkom. Op schoot, aan mijn zij, in de tas, alles doen wij samen. Dit is zo gegroeid door haar moeilijke start, het niet slagen van de eerdere pogingen met trainen en het nooit meer alleen laten.
En nu verlang ik van haar dat ze die afstand maar moet begrijpen die ik probeer te creëren. En ik voel mij daar niet langer oké bij. Dit klinkt misschien heel diep en te ver gezocht, maar ik heb haar 2 jaar lang het gevoel gegeven dat ze ALTIJD bij mij mag zijn. Ik heb haar ook nodig gehad in mijn eigen proces en ik heb alle steun, liefde en aandacht van haar in mij opgezogen als een spons. Ze heeft op deze manier ook mij door een periode heen geholpen. En nu zou dat niet meer mogen. Ik moet er bijna van huilen nu ik het zo schrijf. Het liedje van Claudia de Breij 'Mag ik dan bij jou' gaat al dagen door mijn hoofd en dekt precies de lading.
Als er een regel komtWaar ik niet aan voldoen kanMag ik dan bij jouEn als ik iets moet zijnWat ik nooit geweest benMag ik dan bij jou
Mag ik dan bij jou schuilenAls het nergens anders kanEn als ik moet huilenDroog jij m'n tranen danWant als ik bij jou magMag jij altijd bij mijKom wanneer je wiltIk hou mijn 'aandacht' voor je vrij
Allerliefste Moos, jij mag altijd bij mij!
Het is goed zo allerliefste Moos. Hoe het elke keer weer moet? Dat weet ik ook niet. Maar het is al goed.
Liefs,
Reactie plaatsen
Reacties
Mooi geschreven! Ik denk dat Moos de meest liefdevolle baasjes heeft die er bestaan. Menig eigenaar had het al lang opgegeven . Maar jullie liefde voor elkaar is te groot! Ook al is het een “hond” .. dat hoor ik namelijk vaker . Het is “maar” een hond. Maar ze zijn een verlengstuk van je zelf. Heel fijn dat je zo open bent over jullie zoektocht. Alleen maar liefde 🧡 voor jullie !
Wauw wat ontzettend dapper en eerlijk je verhaal. Het delen is echt uit je comfort zone komen. De liefde voor moos is groot . Ik ben er stil van en voel ook traantjes.
Ga zo door moos voelt de comitment ook.
Honden voelen net als kinderen dingen eerder aan dan wij.
Moos begrijpt jou wat er bij jouw omgaat.
Dream team jullie 🐶🐾👍
Het volgen van je hart is altijd de beste keuze. En overal is een oplossing voor of een passende keuze.
Wel benieuwd of jullie een 2e pup/hond hebben overwogen om aan de roedel toe te voegen.. Moos zou daardoor nooit meer alleen zijn. Werkt fantastisch bij ons.. 🐾🩵💙🤎🐾